De jury oordeelt dat de foto een aangrijpend moment vastlegt. Luis, een migrant uit Ecuador, werd op 26 augustus 2025 door ICE-agenten vastgehouden na een hoorzitting. Volgens zijn familie heeft hij geen strafblad en hij is van belang voor het gezin omdat hij kostwinnaar is. Luis’ vrouw Cocha en hun drie kinderen waren ontroostbaar en kwamen direct in financiële problemen.
“Wat Guzy hier vastlegt, is geen geïsoleerd moment van verdriet, maar eerder bewijs en documentatie van een overheidsbeleid dat systematisch wordt toegepast op mensen die zich aan de regels houden. In een democratie is de aanwezigheid van de camera in die gang niet toevallig, maar essentieel”, schrijft de jury.
Twee finalisten
Ook zijn er twee finalisten bekendgemaakt. Het gaat om een foto van noodhulp in Gaza, gemaakt door Saber Nuraldin, en de foto ‘De beproevingen van de Achi-vrouwen’, door Victor J. Blue.
De jaarlijkse tentoonstelling van de foto’s is te zien in ruim zestig steden over de hele wereld. De hoofdtentoonstelling is vanaf morgen te bezoeken in De Nieuwe Kerk in Amsterdam.
Noodhulp Gaza
Op de foto uit Gaza zijn Palestijnse mannen te zien die op een hulpvrachtwagen klimmen om meel te bemachtigen. De vrachtwagen is niet te zien omdat de mannen over elkaar hangen. Het voertuig reed de Gazastrook binnen via de grensovergang Zikim.
“De eenvoudige compositie dwingt de kijker tot stilstand en biedt visueel bewijs van de hongersnood en de verwoesting die de scène omringt. De jury was van mening dat de foto de kijker confronteert met de realiteit van de situatie en tegelijkertijd wijst op de collectieve gevolgen en wereldwijde implicaties ervan”, aldus de jury.
Achi-vrouwen
De andere foto, gemaakt in zwart-wit, toont Achi-vrouwen in Guatemala-Stad. Zo’n 40 jaar geleden leefde een groep inheemse Maya Achi-vrouwen in dezelfde gemeenschappen als de mannen die hen hadden verkracht, soms zelfs als buren.
De burgeroorlog in Guatemala leidde tot de genocide van duizenden Maya Achi-mensen. In 2011 doorbraken 36 vrouwen hun stilte en begonnen een 14 jaar durende juridische strijd tegen hun misbruikers, die ze uiteindelijk wonnen.
De jury merkte op dat de ‘klassieke, ingetogen aanpak van de foto de waardigheid en het gezag van de vrouwen benadrukt en bewust ingaat tegen historische beeldverhalen die vrouwen – met name overlevenden van seksueel geweld – afbeelden als machteloze subjecten. In plaats daarvan documenteert het portret een moment van collectieve kracht aan het einde van een veertien jaar durende strijd voor gerechtigheid’.
