Unwana (34) voldoet aan de gekste verzoeken van rijke hotelgasten in Amsterdam

Een diner, in het Rijksmuseum, voor de Nachtwacht, na sluitingstijd. Een lunch in dat ene sterrenrestaurant dat altijd vol zit en waar je weken van te voren moet reserveren – ‘morgen graag’. Een vleugel in de hotelkamer inclusief bekwame pianodocent, omdat de kinderen geen les mogen missen. 

Zomaar wat verzoeken die Unwana van der Werk (34) krijgt in het supersjieke Mandarin Oriental Conservatorium in Amsterdam, waar de kamers tussen de 700 en 10.000 euro per nacht kunnen kosten. Unwana werkt daar nu vijf jaar als hotelconciërge. “Je werkt niet bij de receptie, niet in het restaurant – je bent er echt om, heel discreet, aan aanvragen van gasten te voldoen die buiten de hotelkamer of de hotelmogelijkheden vallen”, legt ze uit in een belletje met RTL Nieuws. 

Ze is namelijk in Australië, want: daar heeft ze afgelopen week een award gewonnen voor haar werk.

Prestigieus genootschap 

Unwana is lid van een prestigieus genootschap voor hotelconciërges: Les Clefs d’Or Nederland (Frans voor ‘Gouden Sleutels’). Dat kun je zien aan twee gekruiste sleutels aan de weerszijden van haar uniform. Er zijn 4000 leden over de hele wereld, onder wie 52 in Nederland. “Je moet vijf jaar lobbyervaring hebben en twee jaar hebben gewerkt als ‘normale conciërge’, voordat je überhaupt toelating kan doen.”

Onderstaande video vertelt het verhaal van een man die ‘per ongeluk’ een duur hotel kocht:

Wie in het genootschap zit, mag zich opgeven voor de Young Leader Award, voor conciërges onder de 36. Vorige week was de uitreiking in het Australische Sydney, Unwana werd dus daar als winnaar uitgeroepen. Dat ging overigens niet vanzelf: ze moest verschillende opdrachten maken, motivatiebrieven schrijven, video’s insturen en interviews houden op het congres voorafgaand aan de uitreiking. 

Melkmeisje

“Het was hard werken”, vertelt ze. Dan, lachend: “Ik heb mezelf voor één opdracht zelfs laten transformeren tot het ‘Melkmeisje’ en ‘Het meisje met de parel’, om de kunst van Nederland aan de jury te laten zien.”

“Ik houd ervan als de lat hoog ligt. Als iets spannend is, dan weet en voel ik dat het belangrijk is.” Van verzoeken van de vermogende gasten wordt ze dan ook niet zenuwachtig. “Ik ga meteen ‘aan’. Denk direct: oké, wie in ons netwerk kunnen we benaderen voor dat Nachtwacht-diner, wáár haal ik zo snel mogelijk de beste pianovleugel en docent vandaan? Door het genootschap hebben we veel contacten, gelukkig.” 

Ze deed ervaring op in Cambodja, Panama, en ze werkte een jaar in een retraite in de Himalaya. Toen de coronapandemie uitbrak, ging ze terug naar Nederland, naar haar familie. Ze belandde in het Conservatorium Hotel in Amsterdam, zoals dat toen nog heette, dat vijf sterren heeft. Er verblijven royals, wereldsterren, rijke zakenlui.  

Ze ontmoette er eens een heel vermogende familie uit het Midden-Oosten (‘verder noem ik nooit namen’), die op een regenachtige dag wilde dat het niet zou regenen, omdat ze een foto wilden maken op een boot in de Amsterdamse grachten. 

“Wij konden die regen niet wegtoveren, maar we konden wel vragen aan de kapitein: of hij precies op dát tijdstip onder de Magere Brug op de Amstelrivier door wilde varen, dan zouden wij aan de ándere kant van die brug met paraplu’s staan te hengelen, zodat er een foto kon worden gemaakt van het gezin óp de boot, buiten, zónder dat iemand nat werd. Daarna printten we die foto meteen, hebben we die in de kamer gezet zodat de foto er stond toen ze terugkwamen. Als dat lukt: heerlijk.”

Vaak ontvangt het hotel ook vaste gasten. “Dan kennen we, als zij daar toestemming voor geven, precies hun voorkeuren. We weten wie bij binnenkomst in de kamer een bepaald groen sapje wil, we kennen van sommige gasten hun favoriete fruit-combinaties en hoe hun bed moet worden opgemaakt. Er zijn mensen bij wie we van tevoren zorgen dat er een hele yoga set-up klaarstaat, en hun lievelingskaviaar, en de New York Times, omdat ze die zo graag lezen.”

Uw koffer staat klaar

Unwana en haar team hebben ook een keer in een paar dagen tijd een hele gym in een meeting-ruimte gebouwd, inclusief vloer, rekstokken en apparatuur. Ze heeft ook veel contact met collega-hotelconciërges van over de hele wereld die ook bij het genootschap horen. “Als een gast bij ons uitcheckt om naar Tokio te gaan, en de koffer is net kapotgegaan, dan bel ik de hotelconciërge daar, en zorgen we samen dat er een nieuwe Hermès-koffer klaarstaat in Tokio.”

Over de verzoeken oordeelt ze niet. Alles is ‘alleen maar een uitdaging’. Eén ding is alleen echt geen optie, en dat is: iemand een ‘nee’ verkopen. “Het is soms bijvoorbeeld onmogelijk om lastminute een bezoek aan het Anne Frankhuis te brengen – dat museum werkt niet samen met hotels, en heeft een reserveringstijd van zes weken. Dan kijken we: kunnen we een gids vinden die zelf familie had die moest onderduiken, en een rondleiding kan geven door het Joods Kwartier? Of zijn er VR-experiences?”

Boomhut

Volgend jaar is de uitreiking in Bangkok en zit ze zelf in het award committee. En over acht dagen, als ze terug is, wordt haar prijs gevierd in het Mandarin Oriental Conservatorium. Maar eerst: vakantie. Unwana en haar vriend zitten, as we speak, in een camperbusje in Warrumbungle National Park, vanavond gaan ze sterren kijken. “Ik word zelf het gelukkigst van buiten zijn, in de natuur. Zet mij in een jungle in een boomhut. Of op een wit strand op een surfboard. Daardoor blijft mijn leven in balans.”